Tuesday, July 18, 2017

यूपीएससीची तयारी : भारतीय वारसा आणि संस्कृती व इतिहास – १ सर्वसाधारणपणे आपणाला उपरोक्त पद्धतीने या घटकाची विभागणी करून अभ्यासाचे नियोजन करता येऊ शकते.

यूपीएससीची तयारी : भारतीय वारसा आणि संस्कृती व इतिहास – १

सर्वसाधारणपणे आपणाला उपरोक्त पद्धतीने या घटकाची विभागणी करून अभ्यासाचे नियोजन करता येऊ शकते.

श्रीकांत जाधव | Updated: July 11, 2017 5:30 AM
0
Shares

(संग्रहित छायाचित्र)

आजच्या लेखामध्ये आपण यूपीएससी मुख्य परीक्षेमधील सामान्य अध्ययन पेपर पहिला यातील भारतीय वारसा आणि संस्कृती व इतिहास या घटकावर २०१३ ते २०१६ मध्ये विचारण्यात आलेले प्रश्न आणि या घटकाचे स्वरूप याची माहिती घेणार आहोत. या घटकांतर्गत आपणाला भारतीय संस्कृती आणि वारसा, आधुनिक भारताचा इतिहास व १८व्या शतकापासून ते सद्यस्थितीपर्यंतच्या महत्त्वाच्या घटना, व्यक्ती, मुद्दे, याचबरोबर स्वातंत्र्योत्तर एकत्रीकरण अथवा दृढीकरण आणि देशांतर्गत पुनर्रचना आणि जगाचा इतिहास १८व्या शतकाच्या मध्यापासून ते जवळपास १९९१ पर्यंतच्या महत्त्वपूर्ण घटना इत्यादीचा आपणाला अभ्यास करावा लागतो.
अभ्यासाच्या दृष्टीने या घटकाची विभागणी आपणाला भारतीय वारसा आणि संस्कृती, आधुनिक भारताचा इतिहास, स्वातंत्र्योत्तर भारत आणि आधुनिक जगाचा इतिहास अशा पद्धतीने करता येऊ शकते. या घटकावर २०१३ ते २०१६ मध्ये विचारण्यात आलेल्या प्रश्नांची संख्या खालीलप्रमाणे होती.
आता आपण उपरोक्त घटकाचा थोडक्यात आढावा घेऊ या –
भारतीय वारसा आणि संस्कृती या घटकांतर्गत प्राचीन काळापासून ते आधुनिक काळापर्यंतचे कलाप्रकार, साहित्य आणि स्थापत्यकला यांच्या मुख्य वैशिष्टय़ांचा अभ्यास करावा लागतो. या घटकामध्ये आपणाला भारतीय चित्रकला, भारतीय स्थापत्यकला, भारतीय शिल्पकला, भारतीय संगीत, नृत्य आणि नाटय़, भारतीय साहित्य, भारतीय उत्सव, भारतीय हस्तकला इत्यादीचा अभ्यास करणे गरजेचे आहे. या घटकाची तयारी आपणाला प्राचीन काळापासून ते आधुनिक कालखंडापर्यंत करावी लागते त्यामुळे हे उपरोक्त कलाप्रकार, साहित्य, उत्सव यांची उत्पत्ती तसेच प्राचीन, मध्ययुगीन आणि आधुनिक कालखंडनिहाय यामध्ये नेमके कोणते बदल झाले व याची वैशिष्टय़े काय आहेत इत्यादीसंबंधित बाबींची सखोल माहिती असणे गरजेचे आहे.
आधुनिक भारताचा इतिहास  या घटकांतर्गत आपणाला १८व्या शतकापासून ते १९४७पर्यंतच्या महत्त्वपूर्ण घटना, व्यक्ती, मुद्दे, भारतीय स्वातंत्र्य चळवळ व या चळवळीचे विविध टप्पे याचबरोबर देशाच्या विविध प्रदेशांतील योगदान किंवा महत्त्वाचे योगदानकत्रे इत्यादीशी संबंधित अभ्यास करावा लागणार आहे. या घटकावर सर्वाधिक प्रश्न विचारले जातात. त्यामुळे ह्या घटकाची सखोल आणि सर्वागीण तयारी करणे अधिक गरजेचे आहे.
स्वातंत्र्योत्तर भारत या घटकामध्ये भारताची फाळणी व फाळणीचे परिणाम, संस्थानाचे विलीनीकरण, भाषावार प्रांतरचना, विकासासाठी आखली गेलेली धोरणे व नियोजन, नेहरूंचे परराष्ट्र धोरण व भारताची आंतरराष्ट्रीय भूमिका, कृषी, विज्ञान आणि तंत्रज्ञान यांमधील भारताची प्रगती, चीन आणि पाकिस्तान या देशांनी भारतासोबत केलेली युद्धे व त्याच्याशी निगडित करार व त्याचे परिणाम, इंदिरा गांधी यांचा कालखंड-बांगलादेश मुक्ती, आणीबाणी व जयप्रकाश नारायण, जमीन सुधारणा धोरण व जमीन सुधारणा, नक्षलवाद व माओवाद, नवीन सामाजिक चळवळी-वांशिक चळवळी, पर्यावरण चळवळ व महिला चळवळ इत्यादी, पंजाब व आसाममधील दहशतवाद व पूर्वोत्तर राज्यातील घुसखोरी, राजकीय क्षेत्रातील बदल व प्रादेशिक वादाचे राजकारण तसेच या सर्व घटकांशी संबंधित घटना, व्यक्ती आणि मुद्दे या अनुषंगाने याची तयारी करावी लागते.
car01
आधुनिक जगाचा इतिहास या घटकांतर्गत आपणाला १८व्या शतकातील महत्त्वाच्या घटना जसे राजकीय क्रांती-अमेरिकन, फ्रेंच औद्योगिक क्रांती, साम्राज्यवाद आणि वसाहतवाद, आशिया, आफ्रिका आणि अमेरिकन खंडामधील युरोपियन साम्राज्यवाद, जपानचा आशिया खंडातील साम्राज्यवाद, राजकीय विचारप्रवाह किंवा तत्त्वज्ञान-भांडवलवाद, समाजवाद आणि साम्यवाद इत्यादी, तसेच १९व्या शतकातील युरोपातील राज्यक्रांती व राष्ट्रवादाचा उदय आणि जर्मनीचे एकत्रीकरण आणि इटलीचे एकत्रीकरण,  २०व्या शतकातील घडामोडी दोन जागतिक महायुद्धे, रशियन क्रांती, लीग ऑफ नेशन, अरब राष्ट्रवाद, फॅसिझम आणि नाझीझम, आíथक महामंदी, तसेच दुसऱ्या जागतिक महायुद्धानंतरचे जग- संयुक्त राष्ट्रसंघाची स्थापना, निर्वसाहतीकरण, चीनची क्रांती, अलिप्ततावाद चळवळ, शीतयुद्ध व संबंधित घटना, युरोपियन संघ, इत्यादी घटकांशी संबंधित अभ्यास करावा लागतो.
सर्वसाधारणपणे आपणाला उपरोक्त पद्धतीने या घटकाची विभागणी करून अभ्यासाचे नियोजन करता येऊ शकते. यातील नेमका कोणता भाग परीक्षेच्या दृष्टीने अधिक महत्त्वाचा आहे याचे आकलन आपणाला गतवर्षीय परीक्षेमध्ये या घटकावर विचारण्यात आलेल्या प्रश्नांवरून लक्षात येते. या घटकाची व्याप्ती खूप मोठी आहे, तसेच याचे स्वरूप पारंपरिक पद्धतीचे आहे. त्यामुळे हा घटक सर्वप्रथम सखोल पद्धतीने अभ्यासणे गरजेचे आहे. या घटकाची तयारी आपणाला सर्वागीण पद्धतीने करावी लागते व या घटकावर बाजारामध्ये अनेक संदर्भ पुस्तके तसेच नोट्स पद्धतीने लिहिलेली गाइड्स उपलब्ध आहेत आणि यातील नेमकी कोणती संदर्भ पुस्तके वाचावीत याची निवड करणे कठीण जाते. या घटकासाठी उपरोक्त वर्गीकरणानुसार लागणारी एनसीईआरटीची पुस्तके तसेच या घटकाची सखोल तयारी करण्यासाठी लागणारी महत्त्वाची संदर्भ पुस्तके यांच्याविषयी यापुढील प्रत्येक लेखामध्ये या घटकांच्या अभ्यासाचे नियोजन आणि तयारी याच्यासोबत ही माहिती घेणार आहोत.
यापुढील लेखामध्ये आपण भारतीय वारसा आणि संस्कृती या घटकाचा परीक्षेच्या दृष्टीने उपयुक्त ठरणारा सर्वागीण आढावा घेणार आहोत.
First Published on July 11, 2017 5:30 am
Web Title: upsc preparation ias preparation tips preparation for upsc 2017 exam

नोकरीची संधी मेकॅट्रॉनिक्स अ‍ॅप्रेंटिसशिप प्रशिक्षण दिले जाणार आहे.

नोकरीची संधी

मेकॅट्रॉनिक्स अ‍ॅप्रेंटिसशिप प्रशिक्षण दिले जाणार आहे.

सुहास पाटील | Updated: July 8, 2017 3:13 AM
0
Shares

( संग्रहीत प्रतिकात्मक छायाचित्र )

वोल्क्स वॅगन इंडिया प्रा. लि. कंपनी संचालित ‘वोल्क्स वॅगन अ‍ॅकॅडमी’ तर्फे ‘फुल टाइम जॉब ओरिएंटेड अप्रेंटिसशिप ट्रेनिंग प्रोग्रॅम’च्या माध्यमातून साडेतीन वर्षांचे मेकॅनिक मेकॅट्रॉनिक्स अ‍ॅप्रेंटिसशिप प्रशिक्षण दिले जाणार आहे.
ऑटोमोबाइल इंडस्ट्रीमध्ये अद्ययावत नवीन टेक्नॉलॉजीसह मेटल, टìनग, मिलग, इलेक्ट्रिकल, ऑटोमेशन, वेल्डग, रोबोटिक्स, न्यूमॅटिक्स, हायड्रोटिक्स, पीएल्सी, इलेक्ट्रॉन्यूमॅटिक्स, इंटर बस, एच्एम्आय्, सीएन्सी, प्रोजेक्ट या विषयांतील बेसिक/अ‍ॅडव्हान्सड ट्रेनग दिले जाणार. प्रशिक्षणानंतर एनसीव्हीटी आणि डीआयएचके (एएचके) या परीक्षा द्याव्या लागतील.
पात्रता – २०१६ किंवा २०१७ साली १०वी गणित आणि विज्ञान विषयांत प्रत्येकी किमान ७०% गुणांसह उत्तीर्ण (अजा/अजसाठी ६०% गुण).
वयोमर्यादा – उमेदवाराचा जन्म १ जून २००० नंतरचा असावा. (अजा/अजसाठी उमेदवाराचा जन्म १ जून १९९८नंतरचा असावा.)
निवड पद्धती – अ‍ॅप्टिटय़ूड टेस्ट आणि मुलाखत. अ‍ॅप्टिटय़ूड टेस्ट २२ आणि २३ जुल, २०१७ रोजी होईल. ठिकाण – वोल्क्स वॅगन अ‍ॅकॅडमी, वोल्क्स वॅगन इंडिया प्रा.लि., ई-१, एमआयडीसी इंडस्ट्रियल एरिया फेज- ३, खराब वाडी, ता. खेड, चाकण, पुणे.
ट्रेिनग – जर्मन डय़ुएल सिस्टीम ऑफ वोकेशनल एज्युकेशनप्रमाणे प्रशिक्षण दिले जाईल. प्रशिक्षणादरम्यान स्टायपेंड दरमहा रु. ७,०००/- (पहिल्या वर्षी), रु. ८,०००/- (दुसऱ्या वर्षी), रु. ९,०००/- (तिसऱ्या वर्षी) दिले जाईल.
उमेदवारांनी आपला सीव्ही/अर्जासह शाळेचा दाखला, वयाचा दाखला, १० वीचे गुणपत्रक जोडून वरील पत्त्यावर अथवा volkswagen.academy@volkswagen.co.in
या ई मेल आयडीवर ८ जुलै २०१७पर्यंत पाठवावे. अर्जाचा नमुना पुढील  संकेतस्थळावरून डाऊनलोड करून घेता येईल.
http://www.volkswagen.co.in/en/volkswagen_world/mechatronics-apprenticeship-program.html
  • नॅशनल सेंटर फॉर अंटाíक्टक अँड ओशन रिसर्च, गोवा येथे पुढील पदांची सरळ मुलाखतीद्वारे भरती.
(१)व्हेहिकल मेकॅनिक (२ पदे),
(२) व्हेहिकल इलेक्ट्रिशियन (२ पदे),
(३) स्टेशन इलेक्ट्रिशियन (२ पदे),
(४) ऑपरेटर (एक्स कॅव्हेरिंग मशीन – डोझर्स/एक्स कॅव्हेटर्स) (१ पद).
पात्रता – हलकी व जड वाहने चालविण्याचा परवाना किमान १ वर्ष २० टनपेक्षा अधिक क्षमतेचा हायड्रोलिक क्रेन चालविण्याचा अनुभव. पद क्र. १ ते ६ साठी वॉक इन इंटरह्यू दि. १९ जुल २०१७
(७) वेल्डर (१ पद)
(८) बॉयलर ऑपरेटर आणि मेकॅनिक/प्लंबर/फिटर  (१ पद)
(९) कारपेंटर (१ पद)
(१०) मल्टिटास्किंग स्टाफ.
पात्रता – संबंधित ट्रेडमधील आयटीआय ४ वर्षांचा अनुभव किंवा संबंधित विषयातील अभियांत्रिकी पदविका २ वर्षांचा अनुभव.
पद क्र. (७) ते (१०) साठी मुलाखतीचा दिवस २० जुल २०१७.
(११) मेल नर्स (२ पदे). पात्रता – जनरल नìसगमधील डिप्लोमा/पदवी.
(१२) लॅब टेक्निशियन – (२ पदे). फिजिकल सायन्सेसमधील पदवी, ४ वर्षांचा अनुभव.
(१३) इन्व्हेंटरी/बुकिंग स्टाफ – (२ पदे). पात्रता – १२वी उत्तीर्ण, कॉम्प्युटर अँड प्रोग्रॅिमग असिस्टंट (सीओपीए)मधील आयटीआय.
(१४) कुक – (५ पदे). पात्रता – हॉटेल मॅनेजमेंट/ कलिनरी आर्टमधील पदवी/पदविका, २ वर्षांचा अनुभव. पद क्र. (११) ते (१४) साठी मुलाखत दि. २१ जुल २०१७.
नोकरीच्या अटी – सुरुवातीला ५ ते १४ महिन्यांसाठी रु. २६,७००/- दरमहा वेतन.
रजिस्ट्रेशन फॉर्म एएल-२००७ ६६६. www.ncaor.gov.in
या संकेतस्थळावर उपलब्ध आहे. तो व्यवस्थित भरून  logistics@ncaor.gov.in या इमेल आयडीवर दिनांक १४ जुलै २०१७ पर्यंत पाठवावा.
संपर्क – दूरध्वनी – (०८३२) २५२५५२३

First Published on July 8, 2017 3:13 am
Web Title: marathi articles on job opportunity
0
Shares

एमपीएससी मंत्र : अभ्यासाचे नियोजन या परीक्षांसाठी आयोगाने ठरवून दिलेला निश्चित अभ्यासस्रोत नसल्यामुळे या परीक्षा अवघड ठरतात.

एमपीएससी मंत्र : अभ्यासाचे नियोजन

या परीक्षांसाठी आयोगाने ठरवून दिलेला निश्चित अभ्यासस्रोत नसल्यामुळे या परीक्षा अवघड ठरतात.

वसुंधरा भोपळे | Updated: July 7, 2017 1:11 AM
80
Shares

विद्यार्थी मित्रांनो, गेल्या लेखात आपण साहाय्यक कक्ष अधिकारी, विक्रीकर निरीक्षक आणि पोलीस उपनिरीक्षक या पदांसाठी घेण्यात येणाऱ्या संयुक्त पूर्व व मुख्य परीक्षेचे स्वरूप पाहिले. आज आपण प्रश्नपत्रिका विश्लेषणाची प्राथमिक माहिती आणि अभ्यासाचे नियोजन करताना पार कराव्या लागणाऱ्या टप्प्यांची सविस्तर माहिती घेऊ या.
स्पर्धा परीक्षा आणि इतर परीक्षांतील फरक
स्पर्धा परीक्षांचा अभ्यास करताना विद्यार्थ्यांनी एक गोष्ट नेहमीच लक्षात ठेवली पाहिजे ती म्हणजे या परीक्षांचे वेगळेपण. या परीक्षांना सामोरे जाताना आपल्यासमोर असणाऱ्या आव्हानांचा वेध घेऊन पुढे मार्गक्रमण करावे लागते. सर्वसाधारणपणे पदवीपर्यंतचे शिक्षण घेताना आपण आपल्या विद्यापीठाने किंवा बोर्डाने ठरवून दिलेल्या निश्चित अभ्यासस्रोतातून (पाठय़पुस्तके) अभ्यास केलेला असतो. पदवीपर्यंत दिल्या गेलेल्या शाळा-कॉलेजातील परीक्षा आणि स्पर्धा परीक्षांमध्ये प्रामुख्याने खालील फरक दिसून येतो.
या परीक्षांसाठी आयोगाने ठरवून दिलेला निश्चित अभ्यासस्रोत नसल्यामुळे या परीक्षा अवघड ठरतात. आयोगाच्या अपेक्षा जाणून घेऊन जर योग्य रणनीती अमलात आणली तर या अवघड वाटेवरचा प्रवास निश्चितच पूर्ण करता येतो. आयोग विद्यार्थ्यांशी फक्त तीनच माध्यमातून संवाद साधतो.
१. अभ्यासक्रम
२. प्रश्नपत्रिका
३. निकाल
आयोगाने या तीन माध्यमातून जे संदेश विद्यार्थ्यांपर्यंत पोहोचवले आहेत त्यांचा योग्य अन्वयार्थ ज्याला लावता येतो तो या स्पर्धा परीक्षांची बाजी मारून जातो. म्हणूनच संयुक्त पूर्व परीक्षेच्या अभ्यासाचे नियोजन करताना सर्वप्रथम आपण या परीक्षेचा अभ्यासक्रम पाहू या.
पूर्व परीक्षा अभ्यासक्रम 
१. चालू घडामोडी – जागतिक तसेच भारतातील.
२. नागरिकशास्त्र – भारताच्या घटनेचा प्राथमिक अभ्यास, राज्य व्यवस्थापन (प्रशासन), ग्राम व्यवस्थापन (प्रशासन.)
३. आधुनिक भारताचा विशेषत: महाराष्ट्राचा इतिहास
४. भूगोल (महाराष्ट्राच्या भूगोलाच्या विशेष अभ्यासासह) – पृथ्वी, जगातील विभाग, हवामान, अक्षांश-रेखांश, महाराष्ट्रातील जमिनीचे प्रकार, पर्जन्यमान, प्रमुख पिके, शहरे, नद्या, उद्योगधंदे इत्यादी.
५. अर्थव्यवस्था –
अ) भारतीय अर्थव्यवस्था – राष्ट्रीय उत्पन्न, शेती, उद्योग, परकीय व्यापार, बँकिंग, लोकसंख्या, दारिद्रय़ व बेरोजगारी, मुद्रा आणि राजकोषीय नीती इत्यादी.
ब) शासकीय अर्थव्यवस्था – अर्थसंकल्प, लेखा, लेखापरीक्षण इत्यादी.
६. सामान्य विज्ञान – भौतिकशास्त्र (फिजिक्स), रसायनशास्त्र (केमिस्ट्री), प्राणिशास्त्र (झुलॉजी), वनस्पतीशास्त्र (बॉटनी), आरोग्यशास्त्र (हायजीन).
७. बुद्धिमापन चाचणी व अंकगणित
प्रश्नपत्रिकांचे विश्लेषण आणि अभ्यासक्रमाशी सांगड यातून अभ्यासाचे नियोजन –
अभ्यासाचे नियोजन करताना विद्यार्थ्यांनी सर्वप्रथम प्रश्नपत्रिकांचे विश्लेषण करणे अत्यावश्यक आहे. जुन्या प्रश्नपत्रिकांचे विश्लेषण करताना प्रथम प्रत्येक प्रश्न वाचून स्वतला पुढील प्रश्न विचारावेत.
१. हा प्रश्न का विचारला गेला असावा?
२. या प्रश्नाचे उत्तर माझ्याकडून का अपेक्षित आहे?
३. हा प्रश्न अभ्यासक्रमाच्या कोणत्या घटकाशी निगडीत आहे?
४. अभ्यासक्रमाच्या एकाच घटकाशी संबंधीत प्रश्न आहे की इतर घटकांशी संबंधीत प्रश्न आहे?
५. याच घटकावर अजून कोणकोणत्या आयामांतून प्रश्न विचारता येतील.?
६. प्रश्नातील घटकाचे उपघटक कोणते असू शकतील?
वरील प्रश्नांची जी उत्तरे तुम्हाला मिळतील ती उत्तरे म्हणजेच तुमची  Primary To Do List असेल. ही  बनविल्यानंतर पुढचा टप्पा म्हणजे प्रश्नपत्रिकांचे विश्लेषण आणि अभ्यासक्रमाशी सांगड घालणे होय. या टप्प्यावर विद्यार्थ्यांनी २०१३ सालापासून अर्थात परीक्षेचे स्वरूप बदललेल्या सालापासून आत्तापर्यंत STI, PSI व Assistant/ASO (सहायक कक्ष अधिकारी) या पदांसाठी झालेल्या सर्व पूर्व परीक्षांच्या प्रश्नपत्रिका समोर ठेवून अभ्यासक्रमाच्या कोणत्या भागावर किती आणि कशा स्वरूपाचे प्रश्न आले आहेत ते टिपून ठेवले पाहिजे.
STI, PSI U Assistant/ASO या तिनही पदांसाठी घेतल्या जाणाऱ्या पूर्व परीक्षेचे स्वरूप आणि अभ्यासक्रम समानच असल्यामुळे गेल्या चार वर्षांतील या सर्वच प्रश्नपत्रिकांचे विश्लेषण केल्यास विद्यार्थ्यांना आयोगाच्या अपेक्षा समजून घेणे सुकर होऊ शकते. या प्रकारचे विश्लेषण केल्यानंतर आपल्याला अभ्यासक्रमातील कोणत्या घटकावर अधिक भर द्यायचा आणि कोणत्या घटकावर कमी भर द्यायचा याचा अंदाज येऊ शकतो आणि आपले अभ्यासाचे नियोजन नक्की करता येते.
निकालाचे विश्लेषण केल्यास आपल्या एक गोष्ट लक्षात येईल ती म्हणजे पूर्व परीक्षा असो वा मुख्य परीक्षा असो तुम्ही ६० टक्क्यांपर्यंत जर
पोहोचू शकलात तर तुम्हाला पद मिळण्याची शाश्वती नक्कीच असते. त्यामुळे योग्य अभ्यासघटकांची निवड, त्यांची अभ्यासक्रमाशी योग्य सांगड आणि निवडलेल्या घटकांचा सारासार अभ्यास व उजळणी या त्रिसुत्रीच्या माध्यमातून आपण आपल्या ध्येय्यापर्यंत नक्कीच पोहोचू शकतो. पुढील लेखांत आपण पूर्व परीक्षेच्या अभ्यासस्त्रोतांबद्दल  चर्चा करुयात.
First Published on July 7, 2017 1:11 am
Web Title: mpsc exam mpsc competitive exam mpsc exam study

क्लिनिकल सायकॉलॉजीमधील एमफिल अभ्यासक्रम अर्जदारांपैकी पात्रताधारक उमेदवारांची लेखी निवड परीक्षा ६ ऑगस्ट २०१७ रोजी घेण्यात येईल

क्लिनिकल सायकॉलॉजीमधील एमफिल अभ्यासक्रम

अर्जदारांपैकी पात्रताधारक उमेदवारांची लेखी निवड परीक्षा ६ ऑगस्ट २०१७ रोजी घेण्यात येईल

लोकसत्ता टीम | Updated: July 7, 2017 1:05 AM
0
Shares
इन्स्टिटय़ूट ऑफ ह्य़ुमन बिहेविअर अ‍ॅण्ड अलाइड सायन्सेस, नवी दिल्ली येथे क्लिनिकल सायकॉलॉजीमधील एमफिल अभ्यासक्रम उपलब्ध आहे. या अभ्यासक्रमाच्या २०१७-१९ या शैक्षणिक सत्रात प्रवेश देण्यासाठी घेण्यात येणाऱ्या प्रवेश पात्रता परीक्षेसाठी  पात्रताधारक उमेदवारांकडून प्रवेश अर्ज मागविण्यात येत आहेत.
मानसशास्त्र वा संबंधित क्षेत्रात पदव्युत्तर पदवी उत्तीर्ण झालेल्या ज्या विद्यार्थ्यांना त्याच विषयातील एमफिल पात्रतेसह पुढे करिअर करायचे असेल त्यांच्यासाठी हा अभ्यासक्रम फायदेशीर ठरू शकतो.
जागांची संख्या व तपशील – अभ्यासक्रमासाठी उपलब्ध जागांची १०. यापैकी ६ जागा अनारक्षित असून प्रत्येकी एक जागा अनुसूचित जाती-जमातींच्या तर दोन जागा इतर मागासवर्गीयांसाठी राखीव आहेत.
आवश्यक शैक्षणिक पात्रता – अर्जदार विद्यार्थ्यांनी मानसशास्त्र, अप्लाइड सायकॉलॉजी, कॉग्निटिव्ह सायकॉलॉजी, क्लिनिकल सायकॉलॉजी, काउन्सिलिंग सायकॉलॉजी वा हेल्थ सायकॉलॉजी यांसारख्या विषयांतील एमए- एमएस्सी पदव्युत्तर पदवी कमीतकमी ५५% गुणांसह (राखीव वर्गगटातील उमेदवारांसाठी ५०% गुणांसह) उत्तीर्ण केलेली असावी व त्यांचा शैक्षणिक आलेख चांगला असायला हवा.
निवड प्रक्रिया – अर्जदारांपैकी पात्रताधारक उमेदवारांची लेखी निवड परीक्षा ६ ऑगस्ट २०१७ रोजी घेण्यात येईल. अर्जदारांची पात्रता परीक्षेतील गुणांची टक्केवारी व निवड परीक्षेतील गुणांकाच्या आधारे त्यांना ७ व ८ ऑगस्ट २०१७ रोजी मुलाखतीसाठी बोलाविण्यात येऊन त्यानुसार त्यांना अभ्यासक्रमात प्रवेश देण्यात येईल.
अर्जासह भरावयाचे शुल्क – अर्जासह भरावयाचे प्रवेश शुल्क म्हणून सर्वसाधारण गटाच्या उमेदवारांनी २००० रु. चा (राखीव वर्गगटातील उमेदवारांनी १००० रु. चा) डायरेक्टर, आयएचबीएएस यांच्या नावे असणारा व नवी दिल्ली येथे देय असलेला डिमांड ड्राफ्ट पाठविणे आवश्यक आहे.
अधिक माहिती व तपशिलासाठी संपर्क – अर्जाचा नमुना व अभ्यासक्रमाच्या संदर्भात अधिक माहिती व तपशिलासाठी प्रमुख वृत्तपत्रात प्रकाशित झालेली इन्स्टिटय़ूट ऑफ ह्य़ुमन बिहेविअर व अप्लाइड सायन्सेस, नवी दिल्लीची जाहिरात पाहावी अथवा इन्स्टिटय़ूटच्या  m.phil.co2012@gmail.com या ई-मेलवर संपर्क साधावा.
अर्ज पाठविण्याचा पत्ता व शेवटची तारीख- विहित नमुन्यातील संपूर्णपणे भरलेले व आवश्यक तो तपशील, कागदपत्र आणि डिमांड ड्राफ्टसह असणारे अर्ज प्रोफेसर सायकॅइट्री अ‍ॅण्ड डायरेक्टर, इन्स्टिटय़ूट ऑफ ह्य़ुमन बिहेविअर अ‍ॅण्ड अप्लाइड सायन्सेस एचओडी (क्लिनिकल सायकॉलॉजी) रूम नं. १२२, फर्स्ट फ्लोअर, अ‍ॅकेडेमिक ब्लॉक, दिलशाह गार्डन, नवी दिल्ली- ११००९५ या पत्त्यावर पाठवावे. ते पाठविण्याची शेवटची तारीख १० जुलै २०१७.
First Published on July 7, 2017 1:05 am
Web Title: mphil course in clinical psychology
0
Shares

यूपीएससीची तयारी : निबंध लेखनातील अडचणी प्रस्तावनेच्या परिच्छेदाने वाचणाऱ्याचे लक्ष वेधून घेतले गेले पाहिजे.

यूपीएससीची तयारी : निबंध लेखनातील अडचणी

प्रस्तावनेच्या परिच्छेदाने वाचणाऱ्याचे लक्ष वेधून घेतले गेले पाहिजे.

या लेखात आपण निबंध लेखनाविषयीचे अजून काही मुद्दे पाहणार आहोत. खऱ्या अर्थाने निबंध लिखाणाला सुरुवात केल्यानंतर प्रभावी सुरुवात आणि शेवट कसा करावा हे आपण पाहणार आहोत. तसेच एकंदरीत निबंध लेखनासाठी आवश्यक भाषा व शैली याचा विचारही आपण करणार आहोत.
प्रस्तावनेचा परिच्छेद
प्रस्तावनेच्या परिच्छेदाने वाचणाऱ्याचे लक्ष वेधून घेतले गेले पाहिजे. दिलेल्या विषयाची प्रमुख भूमिका निश्चित करणे आणि प्रमुख मुद्दा ठामपणे मांडणे हे या परिच्छेदाचे महत्त्वाचे काम आहे. पुढे येणाऱ्या गुंतागुंतीच्या लेखनाला दिशा देणारा हा परिच्छेद आहे. वाचणाऱ्याचे लक्ष वेधून घेणारी वाक्ये येथे असली पाहिजेत. अशा प्रकारची सुरुवात खालीलपकी एखादी मांडणी करून केली जावू शकते.
  • माहितीचा रंजक नमुना
  • आश्चर्यकारक माहिती
  • विषयास लागू असणारा सुविचार
  • आपल्या आजूबाजूला असणारा पण सहज लक्षात न येणारा विरोधाभास
  • अवघड संकल्पनेचे स्पष्टीकरण
  • एखाद्या घटनेचे थोडक्यात वर्णन
  • विचार करण्यास प्रवृत्त करणारा प्रश्न
  • थेट विषय प्रवेश
  • ८०० शब्दापेक्षा कमी शब्दात लिहिलेल्या निबंधाकरता खूप मोठी प्रस्तावना आवश्यक नाही. परंतु १२०० शब्दांचा निबंध लिहीत असताना सविस्तर प्रस्तावनेतून निबंधाची भूमिका स्पष्ट करणे शक्य होते. अशी भूमिका स्पष्ट केल्यानंतर इतर स्पष्टीकरणांवर वेळ अथवा शब्द वाया न घालवता प्रमुख मुद्दय़ांच्या मांडणीला सुरुवात करावी. आपण लिहीत असलेल्या विषयांच्या संदर्भातील सामाजिक, सांस्कृतिक प्रश्नांचा दाखला देऊन मूळ लिखाणाला सुरुवात करता येते. मात्र अशी सुरुवात करत असताना तोचतोचपणा टाळावा. तसेच ‘सध्या क्ष हा अतिशय कळीचा प्रश्न बनला आहे…’ किंवा ‘मनुष्य कायमच क्ष प्रश्न सोडवण्यात व्यग्र आहे…’ अशा ठोकळेबाज वाक्यांचा वापर टाळावा. इतकी व्यापक मांडणी जवळपास कोणताही महत्त्वाचा मुद्दा कवेत घेऊ शकते, म्हणूनच आपली सुरुवात ही अचूक भूमिका असणाऱ्या वाक्यांनी व्हावी.
अतिशय व्यापक – गुन्हेगारी ही सर्वच काळातील एक मोठी समस्या आहे.
मुद्देसूद – बालगुन्हेगारांच्या शिक्षेची तीव्रता व त्यासंबंधीच्या समस्यांनी सध्याचे चर्चा विश्व व्यापले आहे. गेल्या काही वर्षांतील बालगुन्हेगारांच्या वाढत्या नोंदींमुळे हा मुद्दा ऐरणीवर आला आहे.
निष्कर्ष
निबंधाच्या शेवटचे परिच्छेद प्रभावी असणेदेखील तितकेच महत्त्वाचे आहे. निष्कर्षांचे परिच्छेद डौलदार भाषेत, योग्य शैलीचा वापर करून लिहावेत. एखादा संस्मरणीय विचार, चलाख, ताíकक युक्तिवाद किंवा सामाजिक परिप्रेक्ष्यातील प्रश्न सोडवण्यासाठीचा कृतीक्रम या किंवा अशा मुद्दय़ांनी निबंधाचा शेवट करावा. निबंध वाचून पूर्ण झाल्यानंतर वाचणाऱ्यांच्या मनात कोणती छाप असावी असे आपल्याला वाटते? त्यास धरून निष्कर्ष लिहावा.
निष्कर्षांच्या परिच्छेदामधील आधी लिहिलेले मुद्देच परत लिहिण्याने निष्कर्ष प्रभावी होत नाही. असे केल्याने निष्कर्ष एकसुरी व निष्प्रभ ठरतो. प्रभावी शेवट करण्यासाठी वरती दिलेल्या मुद्दय़ांव्यतिरिक्त विषयाचे महत्त्व पुन्हा एकदा, अर्थपूर्ण शब्दांची योजना करून वाचणाऱ्याच्या लक्षात आणून दिले जाऊ शकते.
निष्कर्षांचा परिच्छेद आटोपशीर असावा. २०ओळींपेक्षा मोठा निष्कर्ष लिहिण्याचे टाळावे. अतिशय हुशारीने तुम्ही विषयाच्या गुंतागुंतीतून बाहेर पडत आहात, अशा भूमिकेतून निष्कर्ष लिहिला जाणे अपेक्षित आहे. पूर्णत नवीन संकल्पना, विचारांची साखळी या परिच्छेदात मांडू नये. परंतु असे करत असताना निबंधातील मुद्दे पुन:पुन्हा देण्याचे टाळावे. अशा प्रकारच्या निष्कर्षांचा परिच्छेद लिहिण्यासाठी पुरेसा सराव अत्यावश्यक आहे.
भाषा व शैली
व्याकरणाच्या दृष्टीने योग्य, सुटसुटीत व प्रभावी वाक्ये कोणत्याही चांगल्या निबंधाचा महत्त्वाचे घटक असतात. सुटसुटीत भाषा म्हणजे बोलीभाषा नाही. यूपीएससीच्या परीक्षेमध्ये दिल्या जाणाऱ्या निबंध विषयांवर लेखन करताना मजकुराबरोबरच भाषेचीही प्रगल्भता दिसणे आवश्यक आहे.
एखाद्या मुद्दय़ाचे महत्त्व पटवून देण्यासाठी कशा प्रकारे भर द्यावा, दोन वाक्यांमधील तर्कसंगती स्पष्ट करण्यासाठी कोणते शब्द वापरावेत, आपल्याजवळील माहितीचा वापर करून ठामपणे मत मांडत असताना अनावश्यक अधिकाराचा सूर कसा टाळावा या सर्व गोष्टी योग्य भाषेच्या वापरामधून साध्य होतात.
प्रगल्भ विचार व भाषा यांचा वापर म्हणजे केवळ जड व मोठय़ा शब्दांची खिरापत नाही. ज्या शब्दांच्या अर्थाबद्दल आपल्याला खात्री नाही, असे शब्द वापरणे टाळावे. तसेच मोठे, अलंकारिक शब्द वापरल्यामुळे आपले लिखाण दिखाऊ होत नाही ना याची काळजी घ्यावी. मात्र आपले लिखाण जर नसíगकरीत्या गुंतागुंतीचे व अनेक पातळ्यांवर विश्लेषण करणारे असेल तर, शब्दांचा वापर आपोआपच अधिक प्रगल्भ होत जातो.
प्रत्येक वाक्य छोटे व सुटसुटीत असेल याची खबरदारी घ्यावी. वाक्य मोठे झाल्यास योग्य ठिकाणी स्वल्पविराम, अर्धस्वल्पविराम, विसर्ग चिन्हांचा योग्य वापर करावा.
संपूर्ण अर्थबोध होऊ शकणार नाही इतकी मोठी वाक्य करण्याचे मुळातच टाळावे. कोणतेही अर्थपूर्ण लेखन करण्याकरिता वरील बाबी लक्षात ठेवणे गरजेचे आहे.
First Published on July 6, 2017 1:11 am
Web Title: essay writing issue upsc exam
134
Shares

Monday, July 10, 2017

‘गुणां’चे अवगुण! ‘‘क्षणभरही सवड नसते त्याला इकडे तिकडे वेळ काढायला, पुरतं ‘बिझी शेडय़ूल’ असतं

‘गुणां’चे अवगुण!

‘‘क्षणभरही सवड नसते त्याला इकडे तिकडे वेळ काढायला, पुरतं ‘बिझी शेडय़ूल’ असतं

मेघना जोशी | Updated: June 24, 2017 4:23 AM
‘‘क्षणभरही सवड नसते त्याला इकडे तिकडे वेळ काढायला, पुरतं ‘बिझी शेडय़ूल’ असतं त्याचं, सकाळी आठ ते दीड वाजेपर्यंत शाळा आणि नंतर अडीच ते साडेआठ क्लासेस. कसा वेळ देणारेय तो खेळ आणि कलेसाठी? कशाला वेळ फुकट घालवायचा खेळ आणि कलेसाठी?’’   माझ्यासमोर बसलेले पालक त्यांचं म्हणणं मला, शाळेच्या मुख्याध्यापिकेलाच पटवून देण्याचा आटापिटा करत होते. इयत्ता सहावीतला त्यांचा पाल्य आणि आमचा विद्यार्थी आणि त्याचं हे एवढं ‘सो कॉल्ड पॅक्ड शेडय़ूल’ ऐकून आणि बालमानसशास्त्रनुसार खेळ आणि खेळणी यांना बालकांच्या जीवनात अनन्यसाधारण महत्त्व आहे या मी शिकलेल्या वाक्याला छेद देणारं प्रतिपादन ऐकून माझ्या कपाळावर घामाचे थेंब नकळतच डवरले. ते पुसत त्यांना मी विचारलं, ‘‘हे एवढं का पण? कशासाठी बिचाऱ्याची एवढी ससेहोलपट.’’
‘‘काय मॅम, काय शब्द वापरता तुम्ही? ससेहोलपट कसली, सगळ्या आवडीनिवडी पुरवतो, लाड करतो आणि दोन वर्षांनी आठवीत स्कॉलरशिपला स्कोअिरग करायचं असेल तर एवढं नको का करायला?’’
‘‘एवढं?’’ माझ्या तोंडून मोठय़ा आवाजात निसटलेल्या त्या प्रश्नाकडे त्या बिच्चाऱ्यांचं लक्षच नव्हतं. कारण आठवीपुढे त्याचं नववी. ड्रॉइंग ग्रेड परीक्षा, संगीत वगैरे नकोच बरं का, कारण संगीताचे गुण मिळवायचे तर किमान पाच र्वष क्लासला जावं लागेल, पण चित्रकलेचे गुण दोन वर्षांत मिळतील आणि त्यानंतर गुणांपुरते खेळ वगैरे आणि पुढे दहावीत जास्तीतजास्त गुण याबाबतचं त्याचं नियोजन चालू होतं. ‘शिक्षण’ या संज्ञेच्या एकंदर उद्दिष्टालाच पानं पुसणारा हा प्रसंग.  हे प्रसंगांचं अतिशयोक्तीकरण वगैरे मुळीच नाहीए. अतिशय वास्तव उदाहरण, अगदी माझ्या समोर घडलेलं म्हणूनच काळीज चिरत गेलं.
मूल शाळेत घातलं की नव्वद किंवा त्याहून जास्त टक्के पालकांचा विषय म्हणजे त्याला मिळणारे गुण. इथे मी ‘विषय’ हे विशेषण सहेतुकच वापरलं नाहीए, कारण काहींचा तो चिंतेचा विषय, काहींचा चर्चेचा, काहीजण त्याबाबत इतकं बोलतात की गुण हा मिळवण्याचा विषय आहे की बोलण्याचा हाच प्रश्न पडतो, तर अनेकांच्या तो प्रतिष्ठेचा विषय! मुलाला कमी गुण मिळाले तर शाळेच्या कार्यालयात येऊन एक एक गुणासाठी भांडणाऱ्या नि रडणाऱ्या आया पूर्वीपासून आहेतच, पण खेदाची गोष्ट म्हणजे आजकाल अशा पुरुष पालकांची संख्याही वाढत चालली आहे. इथे स्त्री-पुरुष हा भेद नाही, पण यापूर्वी पुरुष पालक गुणांच्या बाबतीत एवढे ‘पझेसिव्ह’ नव्हते तेही आजकाल या प्रवाहात वाहत चालले आहेत, हेच सांगण्याचा उद्देश!
ज्या व्यक्तींचा शिक्षणक्षेत्राशी फारसा संबंध नाही किंवा शिक्षणक्षेत्राचा ज्यांनी गांभीर्याने विचार केला नाही त्यांना वरचं सगळं विवेचन न पटण्याचीच शक्यता जास्त, कारण अशा व्यक्ती फक्त वर्तमानपत्रातील दहावी-बारावीचे निकाल त्यातील खूप मोठ्ठे आकडे, मोठ्ठा मोठ्ठाले पुष्पगुच्छ आणि तसेच सत्कार नि भाषणे यांच्याशी परिचित असतील. पण, यामागे खूप काही दडलंय ते समोर येतच नाही. या सगळ्यांतून निर्माण झालीए ती या सगळ्यामागे जीव तोडून ऊर फुटेपर्यंत धावण्याची वृत्ती. विद्यार्थी, पालक आणि शिक्षक यांना या सगळ्याची हाव निर्माण झाली आहे. काहीही झालं तरी दहावीत शंभर टक्के, ही ती हाव. मग या शंभर टक्क्यांसाठी काहीही. चित्रकला लागणारे का यासाठी? मग आम्ही देतो परीक्षा, संगीतही हवंय का? मग शिक तू संगीत, खेळालाही गुण आहेत? मग खेळ हवाच म्हणजे हे सगळं गुणांसाठी पण ‘गुण’ म्हणून या सगळ्याकडे पाहण्याची वृत्ती नाहीच. याचं एक मनाला टोचणी देणारं उदाहरण म्हणजे इयत्ता दहावीत कॅरममधील कौशल्याच्या बळावर राष्ट्रीय पातळीवर रौप्यपदक मिळवलेली आमची एक विद्यार्थिनी दहावीत खेळाचे २५ गुण मिळवत सत्त्याण्णव टक्क्यांवर पोहोचली आणि दुर्दैवाची गोष्ट म्हणजे त्यानंतर तिने कॅरम खेळणंच सोडलं.
फक्त एवढंच नाही तर दहावीला मिळणारे गुण म्हणजे गुणांचं अतिशयोक्तीकरणच वाटतं. निर्जीव मशीनच्या बाबतीतही ‘आउटपुट इज नेव्हर इक्वल टू इनपुट’, असं म्हटलं जातं आणि यामागचं महत्त्वाचं कारण सांगितलं जातं ते फ्रिक्शन. मग, सजीव माणसाच्या स्मृतीमध्ये गेलेल्या माहितीचा शंभर टक्के साठा होईल आणि तो तसाच उतरेल हे पटतच नाही. म्हणजेच आजची परीक्षा केवळ ज्ञानाधिष्ठित आहे, असं जरी मानलं तरी हे पटत नाही, मग शिक्षण ही प्रक्रियाच जर सर्वागीण विकासासाठी असेल तर हे १०० टक्केचं गृहीतक कसं काय पचनी पडावं. याला कोणी नव्वद टक्क्यांची सूज म्हणतं तर कोणी बोर्डाने दिलेलं दान म्हणतं. या संदर्भात ज्या ज्या शिक्षकांशी बोलले त्या सगळ्यांचं एकमत आहे, हे गुण विद्यार्थ्यांच्या क्षमतेपेक्षा ‘किमान’ वीस टक्के तरी जास्त असतात. हा निकाल म्हणजे क्षणिक समाधान आहे हो, असं सहकारी उद्विग्नतेने म्हणाले, पूर्वी पुस्तक किंवा गाइडमधली प्रश्नोत्तरं पाठ करून लिहिणारे जर का वीस टक्के असतील तर आज ते सत्तर किंवा त्यापेक्षा जास्त टक्के आहेत आणि शिक्षणक्षेत्रात ‘घोका आणि ओका’ या पद्धतीला कात्री लावायची म्हणता म्हणता तीच पद्धत जास्त प्रचलित झालीये आणि हे घोकणंही अगदीच तात्पुरतं. या तात्पुरत्या घोकण्यापायी अनेक शाळांमध्ये आणि घरांमध्ये दहावीची मुलं वेठीला धरल्याचं चित्र सर्रास दिसतं. दहावी म्हणजे गॅदिरगमध्ये सहभाग नाही, क्रीडामहोत्सवात भाग नाही, टी.व्ही. वगैरे बंदी असतेच घरात, पण शालेय स्पर्धामध्ये विद्यार्थ्यांला भाग घे म्हटलं तर एखादा गुण तर यामुळे कमी
होणार नाही ना, असं दहा-दहादा विचारणारे पालक बघून जीव घाबराच होतो. या सगळ्यामुळे विद्यार्थ्यांचा दृढ समज व्हायला लागलाच की अभ्यासातलं जे काही लक्षात ठेवायचं आहे ते फक्त येणाऱ्या परीक्षेपुरतंच. परिणामत: विद्यार्थ्यांचा दीर्घकालीन स्मरणशक्तीकडे कलच कमी होत चाललेला आहे. बरं, कमी श्रमात जास्त गुण मिळाले की, श्रम करण्याची वृत्तीच लोप पावत जाते तेच आजकालच्या विद्यार्थ्यांमध्ये जास्त प्रमाणात दिसतंय. अजूनही एक मोठ्ठी खंत आहे, अगदी लहानपणापासूनच गुणांची जी ही अकारण अशी स्पर्धा आहे त्या स्पर्धेमुळे भावी आयुष्यात मुलाला जेव्हा खरी लढत देण्याची गरज असते तेव्हा तो जिद्द हरवून बसलेला असतो, स्पर्धेबाबतची गंमतच करपून गेलेली असते. त्यामुळेच खऱ्या स्पर्धापरीक्षांमध्ये आमचा टक्का नगण्यही उरत नाही. का नाही आपण फार आय.ए.एस. घडवू शकत, ऑलिम्पिकपटू खूप कमी का याची सारी मेख त्या अकाली स्पर्धेमध्ये आहे यावरही माझ्या सर्व शिक्षकमित्रांचं एकमत झालं. दहावीबरोबर एन.टी.एस.(नॅशनल टॅलेंट सर्च) परीक्षेसाठीचं विशेष कोचिंग करणारे माझे एक मित्र एन.टी.एस.च्या निकालाच्या बाबत मात्र समाधानी आहेत. ते म्हणतात, एन.टी.एस. पात्र विद्यार्थ्यांबद्दल प्रश्नच नाही, एन.टी.एस.च्या पहिल्या फेरीत निवडला गेलेला आणि दुसऱ्या फेरीत अपात्र ठरलेला विद्यार्थीही पुढच्या आयुष्यात खचून गेलेला पाहिला नाहीए, पण दहावीत शंभर टक्के मिळवत राज्यात पहिला आलेला विद्यार्थी मात्र बारावी व त्यापुढील स्पर्धेत टिकतोच असं नाही, कारण दहावीपर्यंतचा अभ्यास हा हे मला करायचंच आहे म्हणून केला जातो, हे मला आवडतं का, हे करताना मला आनंद होतोय का याचा विचार करायला विद्यार्थ्यांला सवड दिली जात नाही किंवा त्याला तशी सवय लावली जात नाही. त्यामुळे दहावीत शंभर टक्के मिळवणाराही त्यानंतरच्या व्यावसायिक अभ्यासक्रमांसाठीच्या सी.ई.टी.मध्ये किंवा त्या अभ्यासक्रमांच्या परीक्षांमध्ये मागे पडतो, कारण त्यासाठी अभिरुची आणि अभिवृत्तीची गरज असते. त्याचा विचार कोठेच झालेला नसतो. त्यामुळे भावी जीवनात आई-वडिलांकडे पैसा असेल तरच ते त्याला तारून नेऊ शकतात हेही ते सोदाहरण सांगतात.
गुणदानाच्या अतिरेकाने चौऱ्याण्णव टक्के मिळवूनही हमसाहमशी रडणारी, मिटून गेलेली मुलगी पाहून माझी एक शिक्षिका मैत्रीण स्वत:च मिटून जात उद्गारली, ‘‘यापेक्षा जास्त हवेयत?’’ शिक्षक म्हणून गुण देणाऱ्याच्या भूमिकेत जेव्हा आम्ही असतो, तेव्हा या गुणांच्या हव्यासाचा आणि रॅट रेसचा खूप वाईट परिणाम भोगतो. एक तर आम्ही नेहमी संशयाच्या भोवऱ्यात उभे असतो, हे आमचे गुण कमी करणार नाहीत ना, हे पार्शलिटी तर करत नाहीत ना, हे माझे गुण खाणार(?) तर नाहीत?  या मुद्दय़ावर एकजण रागारागाने म्हणतात, ‘‘आमचं आयुष्य हे सापेक्ष आहे, विद्यार्थ्यांचे दहावीचे अंतर्गत मूल्यमापनाचे गुण पाठवेपर्यंतच त्या विद्यार्थ्यांपुरतं माझं आयुष्य.’’ हे सगळ्यांचंच मत नाहीए पण असं मत तयार होतंय हे कानाडोळा करण्यासारखं मुळीच नाहीए. बरं, हे गुण कमी द्यावेत तर ते अशक्य. हे मात्र सगळेजण एकमुखाने मान्य करतात. शाळा तर जास्तीतजास्त गुण देण्यासाठी आग्रही असतेच, पण बोर्डातही मुलांना सढळ(?) हाताने गुण द्या, अशी तोंडी सूचना असते हे अनेक मॉडरेटर आणि परीक्षक खासगीत सांगतात. सढळ म्हणजे काय, सढळ म्हणजे अवास्तव का, सढळ म्हणजे डोक्यात जातील एवढे का, सढळ म्हणजे त्याच्या क्षमतेच्या कक्षेच्या कितीतरी बाहेर असणारे का असे सढळतेबाबतचे अनेक प्रश्न आहेत. विशेष म्हणजे या अवास्तव अतिरेकी सढळतेबाबत पालकांची तक्रार तर नाहीच, उलट त्याचं त्यांना प्रचंड कौतुक आहे.
‘सढळ’ या शब्दाबाबत हे अनेक प्रश्न मनात येतात, कारण हे ‘सढळ’ गुण देण्याच्या गडबडीत गुण कमवायचे असतात, त्यासाठी परिश्रम करायचे असतात, ते कोणी दान देण्याची गोष्ट नाहीच आहे हो, हे कोणी ऐकून घेण्याच्या मन:स्थितीतच नसतं; त्यापेक्षा वाईट शब्द म्हणजे गुण पाडणे. दहावीत एवढे गुण पाडायचे, ते असे पाडायचे ते तसे पाडायचे. अभ्यास, त्याची खोली, त्याचं महत्त्व हे सारं दृष्टीआड करून हे गुण पाडण्याचं ‘स्टॅटिस्टिक’ मांडत बसणाऱ्यांचा मला तरी हेवा वाटतो. त्याबरोबरच व्यवस्थेला नाके मुरडत परत गुणांचाच विचार करत बसणाऱ्यांची कीवही येते, कारण याच व्यवस्थेने कलचाचणीसारखा (अ‍ॅप्टिटय़ूट टेस्ट)उत्तम मार्गदर्शक समोर ठेवला असतानाही त्याकडे दुर्लक्ष केलं जातं. कलचाचणीला गुणदान नाही त्यामुळे त्याकडे जाणीवपूर्वक दुर्लक्ष केलं जातं की काय अशी शंकेची पालही मनात चुकचुकते. अजूनही दहावीच्या गुणांबाबत खूप म्हणजे खूपच संवेदनशील असलेले पालक कलचाचणीच्या निकालाबाबत अत्यंत असंवेदनशील कसे असतात तेच समजत नाही. अनेकदा सांगूनही त्यांना त्या निकालामध्ये स्वारस्य नसतंच. आमच्या या निमशहरी भागात साठ टक्क्यांच्या पुढे गुण मिळाले म्हणजे सायन्स असा शेरा मारणारे व तो आचरणारे पालक आहेत, तर शहरी किंवा महानगरी भागात जिथे आयुष्य म्हणजेच एक स्पर्धा आहे तिथे उत्तीर्णापैकी ४५ ते ४८ टक्के लोंढा आंधळेपणाने सायन्सकडे जातो आणि दोन वर्षांनी त्यातला मोठ्ठा वर्ग अनिश्चिततेच्या गर्तेत सापडतो यात आश्चर्य ते काय? दहावीला ८४ टक्के मिळाले म्हणून गणित-सायन्समध्ये कोणतीही गती नसताना सायन्स शाखा निवडत बारावीला आपटी खाणारा माझा एक नातेवाईक हे त्याचं उत्तम उदाहरण. पैसा, श्रम यांची हानी झालीच पण कधीही भरून न येणारी र्वष आणि न्यूनगंडाची पेरणी होते याचं काय?
माझ्या एका पंचविशीच्या माजी विद्यार्थ्यांने गुणांच्या या कसरतीबाबतचे काही अनुभव सांगितले, तो म्हणाला, ‘‘माझे काही मित्र-मैत्रिणी असे आहेत की दहावीमध्ये हे सगळं स्टॅटिस्टिक मांडत भरपूर गुणांचे धनी ठरले, पण पुढे हरतच गेले. कारण तिथे हे स्टॅटिस्टिक उपयोगी पडलं नाही, मग कोणी इंजिनीअिरग अध्र्यातनंच सोडलं, कोणी अनेक कोर्सेसची धरसोड केली वगैरे वगैरे’’ पण बरोबरच त्याला नि मलाही त्याच्या वर्गातल्याच सिद्धेशचं उदाहरण चटकन आठवतं. दहावीला पंचाहत्तर टक्के मिळवलेल्या सिद्धेशने इंजिनीअिरगचा डिप्लोमा ऐंशी टक्क्यांनी पास करत डिग्री तशीच पूर्ण केली आणि वयाच्या पंचविशीतच वेल सेटल्ड झाला. आजच्या भाषेत बोलायचं तर पॅकेजही उत्तम आहे. सिद्धेशसारखी अनेक उदाहरणं आहेत, पण जाणता-अजाणता त्यांच्याकडे डोळेझाक केली जाते. या सढळतेच्या गडबडीत अजून एक गडबड होतेय ती म्हणजे उत्तीर्णतेचं प्रमाणही सढळ असावं म्हणून प्रश्नपत्रिका अजून अजून सोप्प्या काढल्या जातात म्हणजेच काठिण्यपातळी घसरतेय आणि त्यामुळे जे प्रथम श्रेणीत आहेत ते विशेष श्रेणीत आणि विशेष श्रेणीत असणारे त्याच्याही पुढे जातात, कारण अध्यापनात जरी सोप्याकडून कठीणाकडे ही पद्धत असली तरी मूल्यमापनात मात्र सोप्याकडून अजून सोप्याकडे असा प्रवास चाललाय काय अशा संशयाने अनेक शिक्षकमित्रांना भंडावलंय.
जेव्हा मी माझ्या आत्ताच्या विद्यार्थ्यांशी या गुणांच्या हव्यासाबाबत बोलले तेव्हा असं आढळलं की हे असं हवंच हे त्यांनी स्वीकारलेलं आहे त्यामुळे ‘बाय हुक ऑर क्रुक’ ते तसे गुण मिळवणार, त्यात त्यांचं भलंच आहे असं त्यांना वाटतं. पण जेव्हा पंचविशीच्या मुलांशी बोलले तेव्हा त्यांचं म्हणणं खूप वेगळं होतं. भरपूर गुण मिळवायचे(की पाडायचे?) या वृत्तीमुळे शालेय जीवनात फोकस फक्त गुण आणि त्यासाठीच्या पूरक गोष्टी. त्यामुळे आजची मुलं मल्टीटास्किंग कपॅसिटीज, खूप काही गोष्टी करण्यातलं कौशल्य हरवत चाललीत असं त्यातल्या अनेकांना वाटतंय, ही मुलं पुढे असमाधानी वृत्तीची शिकार होतील अशीही भीती त्यातील काहींनी बोलून दाखवली, कारण गुणांबाबतचं जसं असमाधान तसंच जीवनाबाबतचं. खेळ खेळण्याचं प्रमाण कमी, सांस्कृतिक कार्यक्रमात सहभाग बेताबेताने, कौटुंबिक कार्यक्रमांना हजेरी क्वचितच त्यामुळे त्यांचं सामाजिक जीवनही धोक्यात येतंय हे सगळ्यांचंच म्हणणं पडलं.
पेशाने डॉक्टर असणाऱ्या माझ्या पालक मैत्रिणीने खूप दूरगामी विचार करून एक भाष्य केलं ते खरंच हेलावणारं आहे, ती म्हणते, या मुलांना खूप गुण मिळवायची सवय आहे हा मोठय़ा मुलांबाबतचा विचार, पण लहानपणापासूनच श्रेणी जरी असेल तरी अ+ किंवा शेरा जरी असला तरी अप्रतिम वगैरेच मिळण्याची सवय त्यामुळे जेव्हा पुढे हे संसारात पडतील किंवा नोकरीला जातील तेव्हा सहचराने किंवा सहकाऱ्याने यांची चूक दाखवून दिली ती तर यांना रुचणारच नाही, त्यातून विमनस्कता किंवा वैफल्य येईल, मानसिक शांती ढळेल, त्यातून कौटुंबिक वादळं निर्माण होतील, घटस्फोटाचं प्रमाण अतिरेकी होईल, सतत नोकरीधंदा बदलण्याची वृत्ती वाढेल आणि त्याचा परिणाम त्यापुढच्या पिढीवर नक्कीच होईल आणि तो नकारात्मकच असेल. हा विचार डोक्याला झिणझिण्या आणणाराच आहे. विचार करायला लावणारा आहे.
एकेकाळी कमी लागणारे निकाल, नापास होण्याचं मोठं प्रमाण, स्थगन आणि गळती हे सारे प्रश्न शिक्षणक्षेत्राला भेडसावत होते म्हणून हा सढळतेचा पर्याय काढला गेला तर त्यावरही हे भाष्य करतायत, काहीही करा त्यावर भाष्य करणारे असणारच असं मत या सर्व लिखाणाबाबत व्यक्त होऊ शकतं. पण हा विरोधाला विरोध नाहीए, स्थगन आणि गळती हे नापास होण्याचे किंवा कमी गुणांचे दृश्य परिणाम होते, त्यामुळे होणाऱ्या आत्महत्या हाही दृश्य परिणाम पण आजच्या या भरपूर गुणांचे अदृश्य आणि दूरगामी परिणाम त्यापेक्षा जास्त आहेत. तरुणपणात न्यूनगंड, वैफल्य निर्माण होऊन या मुलांच्या ज्या मानसिक आत्महत्या होतात याबाबतचा विचार किंवा अभ्यास कोणी केलाय का? कारण ज्यांना भरपूर गुण मिळून ते याच्यातून बाहेर पडलेयत ते सिंहावलोकन करत, याच व्यवस्थेचे ते परिणाम आहेत हे मान्य करायला कचरतायत त्यामुळे त्याचा पुरता स्फोट होईपर्यंत ते पुढे येणार नाहीत. पण हे असंच चाललं तर भौमितिक श्रेणीने बदल घडत स्फोट व्हायला जास्त काळ लागणारही नाही.
आज मुलं अभ्यास करत नाहीत, त्यांना अभ्यासात रस नाही, जास्त गुण मिळवणारे सगळेच घोकू आहेत असं मुळीच नाही. असे अपवाद आहेत, पण ते नियमाला असणारे अपवाद, संख्येने कमी. जास्त संख्येने असणाऱ्यांना त्यांच्या क्षमतेची अचूक जाणीव करून द्यायची असेल तर गुण त्यांच्या क्षमतेच्या प्रमाणातच असावेत हे सांगण्यासाठीच हा सारा प्रपंच!
‘सढळ’ या शब्दाबाबत हे अनेक प्रश्न मनात येतात, कारण हे ‘सढळ’ गुण देण्याच्या गडबडीत गुण कमवायचे असतात, त्यासाठी परिश्रम करायचे असतात, ते कोणी दान देण्याची गोष्ट नाहीच आहे हो, हे कोणी ऐकून घेण्याच्या मन:स्थितीतच नसतं; त्यापेक्षा वाईट शब्द म्हणजे गुण पाडणे. दहावीत एवढे गुण पाडायचे, हा विचार फारच भयावह.
सढळतेच्या गडबडीत अजून एक गडबड होतेय ती म्हणजे उत्तीर्णतेचं प्रमाणही सढळ असावं म्हणून प्रश्नपत्रिका अजून अजून सोप्प्या काढल्या जातात म्हणजेच काठिण्यपातळी घसरतेय आणि त्यामुळे जे प्रथम श्रेणीत आहेत ते विशेष श्रेणीत आणि विशेष श्रेणीत असणारे त्याच्याही पुढे जातात, कारण अध्यापनात जरी सोप्याकडून कठीणाकडे ही पद्धत असली तरी मूल्यमापनात मात्र सोप्याकडून अजून सोप्याकडे असा प्रवास चाललाय काय अशा संशयाने अनेक शिक्षकमित्रांना भंडावलंय.
दहावीला मिळणारे गुण म्हणजे गुणांचं अतिशयोक्तीकरणच वाटतं. सजीव माणसाच्या स्मृतीमध्ये गेलेल्या माहितीचा शंभर टक्के साठा होईल आणि तो तसाच उतरेल हे पटतच नाही. म्हणजेच आजची परीक्षा केवळ ज्ञानाधिष्ठित आहे असं जरी मानलं तरी हे पटत नाही, मग शिक्षण ही प्रक्रियाच जर सर्वागीण विकासासाठी असेल तर हे १०० टक्केचं गृहीतक कसं काय पचनी पडावं? याला कोणी नव्वद टक्क्यांची सूज म्हणतं तर कोणी बोर्डाने दिलेलं दान म्हणतं. या संदर्भात ज्या ज्या शिक्षकांशी बोलले त्या सगळ्यांचं एकमत आहे, हे गुण विद्यार्थ्यांच्या क्षमतेपेक्षा ‘किमान’ वीस टक्के तरी जास्त असतात.
स्थगन आणि गळती हे नापास होण्याचे किंवा कमी गुणांचे दृश्य परिणाम होते, त्यामुळे होणाऱ्या आत्महत्या हाही दृश्य परिणाम पण आजच्या या सढळ हस्ते दिल्या जाणाऱ्या भरपूर गुणांचे अदृश्य आणि दूरगामी परिणाम त्यापेक्षा जास्त आहेत. तरुणपणात न्यूनगंड, वैफल्य निर्माण होऊन या मुलांच्या ज्या मानसिक आत्महत्या होतात याबाबतचा विचार किंवा अभ्यास कोणी केलाय का?
मेघना जोशी
joshimeghana.23@gmail.com

First Published on June 24, 2017 4:23 am
Web Title: ssc result 2017 and student psychology marathi articles

शिक्षणातून सक्षमीकरण मानव विकासाची संकल्पना दृष्टिपथात ठेवून किंबहुना शिक्षणातील मुलींचा सहभाग वाढावा सुरेखा मुळे | Updated: July 8, 2017 12:22 AM

शिक्षणातून सक्षमीकरण

मानव विकासाची संकल्पना दृष्टिपथात ठेवून किंबहुना शिक्षणातील मुलींचा सहभाग वाढावा

सुरेखा मुळे | Updated: July 8, 2017 12:22 AM
मानव विकासाची संकल्पना दृष्टिपथात ठेवून किंबहुना शिक्षणातील मुलींचा सहभाग वाढावा, त्यांची शैक्षणिक गळती थांबावी या दृष्टीने शिक्षण विभागाने मुलींच्या शिक्षणाला प्रोत्साहन देणाऱ्या अनेक योजना राबविण्यास सुरुवात केली. ‘विद्यार्थ्यांसाठी’ या शब्दात मुले आणि मुली अभिप्रेत असून काही योजना या खास मुलींसाठी आहेत. आदिवासी विद्यार्थी शाळेत येत नाहीत म्हणून या मुलांना शाळेत येण्याकरिता प्रोत्साहन मिळावे या उद्देशाने त्यांना विद्यावेतन देण्याची योजना शासनाने सुरू केली.
मानव विकासाच्या संकल्पनेत स्त्री आणि पुरुष यांना समान हक्क आणि संधी अभिप्रेत आहे. हीच मानव विकासाची संकल्पना दृष्टिपथात ठेवून, किंबहुना शिक्षणातील मुलींचा सहभाग वाढावा, त्यांची शैक्षणिक गळती थांबावी या दृष्टीने शिक्षण विभागाने मुलींच्या शिक्षणाला प्रोत्साहन देणाऱ्या अनेक योजना राबविण्यास सुरुवात केली. ‘विद्यार्थ्यांसाठी’ या शब्दात मुले आणि मुली अभिप्रेत असून काही योजना या खास मुलींसाठी आहेत. त्या सर्व योजनांची ही थोडक्यात माहिती.
शिष्यवृत्ती योजना
१) पूर्वमाध्यमिक व माध्यमिक शाळांमधील विद्यार्थ्यांसाठी खुली गुणवत्ता शिष्यवृत्ती
२) ग्रामीण भागातील  विद्यार्थ्यांसाठी राष्ट्रीय शिष्यवृत्ती योजना (केंद्र सरकार)
३) ग्रामीण भागातील हुशार आणि पात्र विद्यार्थ्यांसाठी राज्य शासनाची खुली गुणवत्ता शिष्यवृत्ती
४) कनिष्ठ महाविद्यालयातील विद्यार्थ्यांना देण्यात येणाऱ्या शासकीय (खुल्या) गुणवत्ता शिष्यवृत्त्या
५) संस्कृत शिक्षण-माध्यमिक व उच्च माध्यमिक शाळांना भारत सरकारच्या शिष्यवृत्त्या
६) राष्ट्रीय भारतीय सैनिक महाविद्यालय, डेहराडून येथील सरकारी शिष्यवृत्त्या
७) आर्थिकदृष्टय़ा मागासवर्गीय विद्यार्थ्यांना खुली गुणवत्ता शिष्यवृत्ती
८) राष्ट्रीय आर्थिक दुर्बल घटक शिष्यवृत्ती योजना (केंद्र सरकार)
९) अल्पसंख्याक समाजातील विद्यार्थ्यांना मॅट्रिकपूर्व शिष्यवृत्ती – विद्यार्थ्यांसाठीच्या (मुले/मुली) योजना –
१) स्वातंत्र्यसैनिकांच्या मुलांना शैक्षणिक सवलती –
गोवामुक्ती संग्रामात भाग घेतलेल्या महाराष्ट्रातील स्वातंत्र्यसैनिकांच्या पाल्यांना १९९०-९१ वर्षांपासून शुल्कमाफीची सवलत दिली जाते. सवलती प्राथमिक, माध्यमिक, उच्च माध्यमिक अशा सर्व स्तरांवर दिल्या जातात. या योजनेतील उत्पन्न मर्यादेची अट काढून टाकली आहे. (ही संख्या कमी झाली आहे.)
२) आजीमाजी सैनिकांच्या मुलांना-मुलींना – पत्नी आणि विधवांना शैक्षणिक सवलती- योजनेत सैनिकांच्या मुलांना, मुलींना, पत्नीला, विधवांना शैक्षणिक सवलती देण्यात येतात. प्राथमिक, माध्यमिक आणि कनिष्ठ महाविद्यालय व इतर सर्व स्तरांवर या शैक्षणिक सवलती देण्यात येतात. यात शिष्यवृत्ती, विद्यावेतन, परदेश शिक्षण, संगणक प्रशिक्षण आणि पुस्तक अनुदानासह इतर सवलतींचा समावेश आहे.
३) एक लाखापेक्षा कमी उत्पन्न असलेल्या पालकांच्या विद्यार्थ्यांना फी माफी –
ज्या विद्यार्थ्यांच्या (मुले) पालकांचे उत्पन्न वार्षिक एक लाख रुपयांपेक्षा कमी आहे अशा विद्यार्थ्यांना फी माफीची ही योजना आहे. (ईबीसी) १२ वीपर्यंत मुलींना शिक्षण मोफत असल्याने सध्या या योजनेचा लाभ ११ वी व १२ वीमधील विद्यार्थी (मुले) घेतात.
४) १० वीपर्यंत सर्वाना मोफत शिक्षण
जास्तीत जास्त विद्यार्थ्यांना शिक्षण घेता यावे म्हणून इयत्ता १ ली ते १० मध्ये शिक्षण घेणाऱ्या सर्व विद्यार्थ्यांना प्रमाणित दराने मोफत शिक्षण योजना लागू आहे. यासाठी विद्यार्थ्यांच्या पालकांचे महाराष्ट्रात १५ वर्षे वास्तव्य आवश्यक आहे. राज्यातील शासनमान्य अनुदानित व विनाअनुदानित शाळांमधील विद्यार्थ्यांना या योजनेचा लाभ मिळतो.
५) आदिवासी विद्यावेतन –
गरिबीमुळे आदिवासी विद्यार्थी-विद्यार्थिनींचे शाळेत उपस्थित राहण्याचे प्रमाण कमी आहे. ते नियमित शाळेत उपस्थित राहावे याकरिता त्यांना मोफत गणवेश, पुस्तके, पाटय़ा इत्यादी साहित्य पुरवण्यात येते. असे असूनही हे विद्यार्थी शाळेत येत नाहीत म्हणून या मुलांना शाळेत येण्याकरिता प्रोत्साहन मिळावे या उद्देशाने त्यांना विद्यावेतन देण्याची योजना शासनाने सुरू केली. ज्या ठिकाणी मोफत राहण्याची आणि जेवणाची सोय आहे अशा आश्रम व निवासी शाळांमधील विद्यार्थी विद्यावेतनास पात्र नाहीत. विद्यावेतन मिळण्यासाठी चांगली वर्तणूक, कमीत कमी ७५ टक्के उपस्थिती आणि अनुसूचित जमातीचे प्रमाणपत्र असणे आवश्यक आहे. विद्यार्थ्यांना वर्षांला सरासरी ५०० रुपयांचे विद्यावेतन देण्यात येते. (संपर्क – योजना पहिली ते पाचवीसाठी अंमलबजावणी यंत्रणा शिक्षणाधिकारी ‘माध्यमिक’ जिल्हा परिषद)
इतर योजना
राज्यात टंचाई जाहीर झाल्यानंतर टंचाईग्रस्त भागातील विद्यार्थ्यांना परीक्षा फी माफ केली जाते. याशिवाय राज्यात प्राथमिक शिक्षकांच्या, माध्यमिक व उच्च माध्यमिक शाळा तसेच अध्यापक महाविद्यालयातील सर्व स्तरांवरील शिक्षक व शिक्षकेतर कर्मचाऱ्यांच्या मुला-मुलींना पदव्युत्तर स्तरापर्यंत मोफत शिक्षण योजनादेखील राबविली जाते. याशिवाय विदर्भातील शेतकऱ्यांच्या आत्महत्या रोखण्यासाठी अमरावती, अकोला, यवतमाळ, बुलढाणा, वाशिम आणि वर्धा या सहा जिल्ह्य़ांत अत्यंत अडचणीत असलेल्या शेतकऱ्यांच्या कुटुंबातील सर्व विद्यार्थ्यांना विविध शैक्षणिक सवलती दिल्या जातात. यात परीक्षा शुल्क माफ करणे, संपूर्ण प्रवेश व शैक्षणिक शुल्काचा परतावा, वह्य़ा, पुस्तके व इतर किरकोळ खर्चासाठी किरकोळ वार्षिक अनुदान याचा समावेश आहे. (संपर्क- अंमलबजावणी यंत्रणा विभागीय शिक्षण उपसंचालक, शिक्षणाधिकारी माध्यमिक, जिल्हा परिषद)
मुलींसाठीच्या योजना
१. अध्यापक विद्यालयातील स्त्रियांसाठी ३० टक्के आरक्षण व मोफत शिक्षण –

स्त्री शिक्षणास प्रोत्साहन दिल्यामुळे स्त्री शिक्षकांची संख्या वाढण्यासदेखील मदत होते हे लक्षात घेऊन जिथे स्त्री साक्षरतेचे प्रमाण कमी आहे अशा औरंगाबाद, जालना, लातूर, नांदेड, उस्मानाबाद, परभणी, बीड, धुळे, नंदूरबार व गडचिरोली या जिल्ह्य़ातील शासकीय अनुदानित व विनाअनुदानित अध्यापक महाविद्यालयातील प्रवेश क्षमतेच्या ३० टक्के जागा स्त्रियांसाठी राखून ठेवल्या जातात व यातील ज्या मुली दारिद्रय़रेषेखालील आहेत त्यांना गुणवत्तेनुसार व त्यांच्या पसंतीनुसार राज्यातील कोणत्याही मान्यताप्राप्त शासकीय अनुदानित/विनाअनुदानित अध्यापक महाविद्यालयात प्रवेश देऊन मोफत शिक्षण देण्यात येते. यासाठी ती मुलगी किंवा स्त्री ही त्या जिल्ह्य़ात १५ वर्षे रहिवासी असली पाहिजे तसेच तिने दारिद्रय़रेषेखाली असल्याचे प्रमाणपत्र सोबत दिले पाहिजे.
(संपर्क- अंमलबजावणी यंत्रणा- शिक्षणाधिकारी माध्यमिक जिल्हा परिषद)
२. माध्यमिक शाळेतील मुलींना राष्ट्रीय योजनेतून ३ हजार रुपयांचा प्रोत्साहन भत्ता –
केंद्र शासनाची ही योजना खासगी विनाअनुदानित शाळांमधील आणि कस्तुरबा गांधी बालिका विद्यालयातून इयत्ता ८ वी उत्तीर्ण झालेल्या आणि ९ वीत शिकत असलेल्या अनुसूचित जाती-जमातीच्या मुलींना लागू आहे. वयाची १६ वर्षे पूर्ण न झालेल्या अविवाहित मुलींसाठीच ही योजना लागू आहे. (संपर्क- शिक्षणाधिकारी, माध्यमिक जिल्हा परिषद)
३. मॉडेल स्कूल व मुलींचे हॉस्टेल
केंद्र शासनाने प्राथमिक, माध्यमिक शाळेमध्ये मुलींचे प्रमाण वाढविण्यासाठी तसेच मुलींच्या शैक्षणिक गळतीचे प्रमाण रोखण्यासाठी राज्यात दहा जिल्ह्य़ांतील अक्कलकुवा, धडगाव, तळोदा, शहादा, नंदूरबार, नवापूर, गेवराई, वडवणी, धारूर, हिंगोली, परभणी, गंगाखेड, जिंतूर, पूर्णा, पाथरी, सेलू, मानवत, भोकरदन, परतूर, मंठा, घनसांगवी, अंबड, जालना, बदनापूर, डहाणू, तलासरी, विक्रमगड, मोखाडा, जव्हार, गगनबावडा, इगतपुरी, त्र्यंबकेश्वर, पेठ, सुरगाणा, मुखेर, उमरी, धर्माबाद, बिलोली, धानोरा, एटापल्ली, भामरागड, अहेरी, सिरोंचा या ४३ ठिकाणी मॉडेल स्कूल व मुलींचे वसतिगृह सुरू करण्याची योजना राबविली आहे. (संपर्क – शिक्षणाधिकारी, माध्यमिक जिल्हा परिषद)
४. मुलींना १२ वीपर्यंत मोफत शिक्षण –
राज्यात १० वीपर्यंत सर्व विद्यार्थ्यांना मोफत शिक्षण आहे. त्यामुळे या योजनेचा लाभ फक्त ११ वी १२ मध्ये शिक्षण घेणाऱ्या मुलींना मिळतो. अनुदानित तसेच विनाअनुदानित उच्च माध्यमिक शाळा, कनिष्ठ महाविद्यालयात शिक्षण घेणाऱ्या मुलींना ही योजना लागू आहे. योजनेच्या लाभासाठी कोणत्याही प्रकारच्या उत्पन्नाची अट नाही. सर्व आर्थिक स्तरांतील विद्यार्थिनी आपोआपच या योजनेस पात्र ठरतात.
५. अहल्याबाई होळकर मुलींना मोफत पास योजना
स्त्री शिक्षण हे प्रगतीचे सूत्र मानून शासन मुलींच्या शिक्षणासाठी प्रयत्न करत आहे. ग्रामीण भागातील ज्या मुली गावात शाळा नसल्यामुळे शिक्षण घेऊ शकत नाहीत त्यांच्याकरिता इयत्ता ५ वी ते १० वीपर्यंतच्या मुलींना शाळेत जाण्यासाठी एस.टी.ने मोफत प्रवास करण्याची सवलत देण्यात आली आहे. ही सवलत फक्त ग्रामीण मुलींसाठीच आहे. ग्रामीण भागात जिथे माध्यमिक शिक्षणाची सोय आहे, पण दुसऱ्या गावात अथवा शहरात जाऊन माध्यमिक शिक्षण घेऊ इच्छिणाऱ्या विद्यार्थिनींना ही सवलत घेता येणार नाही.
६. राजमाता जिजाऊ मोफत सायकल वाटप योजना
मुलींच्या शिक्षणाला चालना देण्यासाठी तसेच ग्रामीण भागातील मुलींचे शैक्षणिक गळतीचे प्रमाण कमी करण्यासाठी माध्यमिक शाळेत शिक्षण घेणाऱ्या दारिद्रय़रेषेखालील इयत्ता ८ वीच्या मुलींसाठी ही योजना सुरू करण्यात आली आहे. ग्रामीण भाग व क वर्ग नगर परिषद क्षेत्रातील शाळा या ठिकाणी ही योजना लागू आहे. यासाठी इयत्ता ७ वीमध्ये ४५ टक्के गुण प्राप्त केलेले असणे तसेच लाभार्थी शासन मान्यताप्राप्त अनुदानित माध्यमिक शाळेत शिक्षण घेत असलेली असणे आवश्यक आहे. योजनेत लाभार्थ्यांची निवड करताना दुर्गम, अतिदुर्गम भाग तसेच शहरी भागात झोपडपट्टी तसेच गलिच्छ वस्तीतील मुलींना प्राधान्य दिले जाते. (संपर्क – अंमलबजावणी यंत्रणा- शिक्षणाधिकारी- माध्यमिक जिल्हा परिषद) याशिवाय बालवीर आणि वीरबाला (महाराष्ट्र राज्य स्काऊट व गाइड योजना) राज्यात राबविली जाते.
७. स्वयंसिद्धा स्त्रियांकरिता स्वसंरक्षण व प्रशिक्षण
महाराष्ट्रातील प्रत्येक स्त्री ही स्वयंसिद्धा व्हावी, निर्भयपणे वावरावी यासाठी क्रीडा विभागातर्फे मुली आणि स्त्रियांसाठी ही योजना राबविण्यात येते. प्रत्येक जिल्ह्य़ात यासाठीचे प्रशिक्षण शिबिरे आयोजित केली जातात. योजनेत स्त्री मास्टर्सकडून विविध शाळांमध्ये, महाविद्यालयातील मुलींना तसेच इतर घटकांतील स्त्रियांना स्वसंरक्षणाचे पाठ तसेच कायदेशीर मार्गदर्शन दिले जाते. (संपर्क – साहाय्यक संचालक क्रीडा व युवक सेवा) याशिवाय शालेय पोषण आहार योजना, सर्व शिक्षा अभियानांतर्गत मोफत पाठय़पुस्तक योजना, सर्व शिक्षा अभियानांतर्गत मोफत गणवेश योजनांचा लाभदेखील मुलींना मिळतो.
सुरेखा मुळे
drsurekha.mulay@gmail.com
First Published on July 8, 2017 12:22 am
Web Title: marathi articles on importance of girls education